Desmontando a Gloria

¿No resulta fascinante que los nazis siempre consigan introducir la palabra "libertad" en su propaganda?

Stieg Larsson, Los hombres que no amaban a las mujeres

Feijoo pensa en ti

Onte, a Xunta anunciou a venda de 23 Audis do seu parque de automóbiles. Como todos sabemos, a súa adquisición foi un aunténtico despilfarro por parte do bipartito, e nunca do goberno de Fraga, que só mercou 20 vehículos, fronte aos 3 de Touriño. Pois por se fora pouco, o goberno do PP continúa a amosar a súa preocupación pola crise económica e tamén anuncia axudas aos sectores máis necesitados: despois de verán, reduciranse as taxas dos portos deportivos. Deste xeito, os pobres posuidores de iates e demais embarcacións de recreo, afogados pola terríbel situación pola que non dubidamos están pasando, terán un respiro na súa afogada e desesperanzada economía.

Esperamos que o goberno do señor Feijoo siga por ese camiño, gobernando para a totalidade do pobo, e agardamos que nos sorprendan incluindo entre os seus plan máis próximos novos movementos a prol desa solidariedade coa que xa nos teñen afeitos, como a devolución do pazo de Meirás aos lexítimos propietarios, respectando a libertad de roubar dos ditadores golpistas.

¿Disparatado? Empezo a pensar que non.

Con Fraga follábamos mellor

A Xunta pecha o servizo Entendo dos centros Quérote, destinado ao colectivo LGBT.

Fontes próximas a Núñez Feijoo informan de que quere acabar coa imposición sexual que se estaba a vivir e busca así unha "heterosexualidade cordial".

Autocrítica

Afortunadamente, o que unha primeira impresión ou ollada prematura puidera amosar non se achegaba á realidade nin coas xemas dos dedos. O que parecía unha sinxela e doada poesía era moito máis: un estertor da soidade, pena de morte á tristura. Calquera que se dera de entendido podía intentar desentrañar o que implicaban aquelas palabras zurcidas con doce saña sobre papel reciclado, pero ningún deles, por moito que o intentase, ía poder reclamar para si o mérito de entender o que se tentaba dicir. Había, xa que logo, naquel texto algo indescifrábel, algo incomprensíbel. Un factor descoñecido para todos, orixe do mundo de tinta baixo os ollos do lector incauto que transmitía nunha suave melodía muda de murmurios imaxinados. Non importaba a calidade. Non importaba a forma. Todo o que se quería dicir estaba dito, e todo o que se quería facer sentir provocábase. A ilóxica da razón (e a filosofía tola que agarda sentada no sofá a que o sentido común a saque a bailar) zumega polos poros dos puntos que limitan a paixón destemida e parece envorcar desde cada verso cara o baleiro dos sentimentos esquecidos por moitos. Valor. Loucura. Se algunha palabra representase algo tan grande non existiría a poesía. Amor. Ledicia. Se non puidese pórlle nome a esta eternidade non estaría a falar dun poema que nunca souben escribir. A.

Prosa mal entendida

En vista de que nos medios de comunicación están a aparecer referencias sacadas de contexto ao artigo publicado no diario Gara por Alfonso Sastre, líder de Iniciativa Internacionalista, co gallo do que está a ocorrer estes días en torno ao último atentado de ETA, déixovos aquí o comezo e o enlace para quen lle interese ler o texto íntegro. Un escrito que provoque denuncias de colectivos profranquistas e vómitos a Rosa Díez merece, canto menos, uns minutos de atención.

Una entradilla de urgencia. Apenas terminado este artículo, se ha producido el último atentado -esta vez mortal- de ETA y las respuestas rituales del PSOE y el PP. Todo ello parece cerrar una vez más un círculo vicioso y acreditar que la paz en este país es definitivamente imposible. En tal situación, angustiosa sin duda, yo no puedo por menos de mantener tozudamente mi esperanza y deseo remitir a las ideas que expuse en mis cinco artículos, en este mismo periódico (del 23 de septiembre al 18 de octubre de 2008), bajo el lema «Si quieres la paz, prepara la paz».

En esta situación, considero así mismo revalidado el pensar expuesto en el artículo escrito hoy como los grandes temores en él expresados. En tales circunstancias, todo parece más fuerte -y hasta arrollador- que el pensamiento, pero las ideas claras también tienen su propia fuerza. Es en esta convicción en la que yo deposito mi esperanza.

La prosa y la política