1/3/09
O mal da abstención
Nada mellor que unha discusión co meu pai á hora de comer para espertar as neuronas. A cuestión, evidentemente, xirou en torno as eleccións, tema do día e, con toda seguridade, da próxima semana.
O detonante do debate foi a porcentaxe da participación das 12 da mañá, catro puntos menor que catro anos atrás. Que relevancia ten este dato? Pois coma sempre, a menor participación, menos votos para a esquerda, pois existe unha filosofía intrínseca na ideoloxía de moitos votantes potenciais do bipartito (es especial dos socialistas) de quedar na casa e non saír e depositar o seu voto ao mínimo erro achacable. A raíz disto chegamos ao punto de discutir sobre esa natureza abstencionista da esquerda, impensable entre os simpatizantes do PP, que votarán relixiosamente ao seu partido sen importarlles a actuación dos seus políticos. Os datos demostran que o PP sempre conta cos seus votos, non adoita variar o seu número en exceso, mentres que os partidos da esquerda pasan polo filtro dunha autocrítica, ao meu parecer, excesiva, que os leva a perder votos. BNG e PSOE sofren a decepción causada entre os seu seguidores por non cumprir todo o prometido nestes catro anos e, ao final, isto redunda no beneficio da dereita, con maior porcentaxe de votos sobre o total.
Agora non quero expoñer conclusións, só enunciar preguntas aos que poidan quedar na casa e deixen de votar á esquerda: Debemos deixarnos levar polo desencanto e permitir que gañe a dereita? É coherente botar do goberno a uns que en catro anos non fixeron todo o que deberon para que volvan os que fixeron menos en dezaseis? Nunca sobra a actitude crítica co partido ao que se vota, pero a pasividade e o desencanto parecen ser unha pose tan interesante a día de hoxe que ninguén se da conta do perigosa que pode chegar a ser. Non penso, coma o meu pai, que quen non vai votar á esquerda por decepción sexa realmente de dereitas e reaccionaria, pero si que o seu pasotismo leva á sociedade cara ese camiño, e quizais hoxe teñamos un Sunday, bloody Sunday do que moitos se arrepentirán mañá. Pola contra, se o desencanto é tal que estas cuestión non fan cambiar a ninguén de opinión, pido o voto en branco, porque a abstención só pode vir de dúas clases de persoas: os anarquistas ou os irresponsables.
O detonante do debate foi a porcentaxe da participación das 12 da mañá, catro puntos menor que catro anos atrás. Que relevancia ten este dato? Pois coma sempre, a menor participación, menos votos para a esquerda, pois existe unha filosofía intrínseca na ideoloxía de moitos votantes potenciais do bipartito (es especial dos socialistas) de quedar na casa e non saír e depositar o seu voto ao mínimo erro achacable. A raíz disto chegamos ao punto de discutir sobre esa natureza abstencionista da esquerda, impensable entre os simpatizantes do PP, que votarán relixiosamente ao seu partido sen importarlles a actuación dos seus políticos. Os datos demostran que o PP sempre conta cos seus votos, non adoita variar o seu número en exceso, mentres que os partidos da esquerda pasan polo filtro dunha autocrítica, ao meu parecer, excesiva, que os leva a perder votos. BNG e PSOE sofren a decepción causada entre os seu seguidores por non cumprir todo o prometido nestes catro anos e, ao final, isto redunda no beneficio da dereita, con maior porcentaxe de votos sobre o total.
Agora non quero expoñer conclusións, só enunciar preguntas aos que poidan quedar na casa e deixen de votar á esquerda: Debemos deixarnos levar polo desencanto e permitir que gañe a dereita? É coherente botar do goberno a uns que en catro anos non fixeron todo o que deberon para que volvan os que fixeron menos en dezaseis? Nunca sobra a actitude crítica co partido ao que se vota, pero a pasividade e o desencanto parecen ser unha pose tan interesante a día de hoxe que ninguén se da conta do perigosa que pode chegar a ser. Non penso, coma o meu pai, que quen non vai votar á esquerda por decepción sexa realmente de dereitas e reaccionaria, pero si que o seu pasotismo leva á sociedade cara ese camiño, e quizais hoxe teñamos un Sunday, bloody Sunday do que moitos se arrepentirán mañá. Pola contra, se o desencanto é tal que estas cuestión non fan cambiar a ninguén de opinión, pido o voto en branco, porque a abstención só pode vir de dúas clases de persoas: os anarquistas ou os irresponsables.
¿Galicia Bilingüe?
Joan Garí
"La circunstancia electoral gallega nos ha proporcionado nuevos e interesantes elementos relacionados con la polémica lingüística. El pasado día 8, por ejemplo, hubo una manifestación en Santiago convocada por una entidad llamada Galicia Bilingüe en contra de la imposición del gallego en la enseñanza.
No soy gallego, pero como vivo en el País Valenciano, donde también se hablan diferentes lenguas, seguí con interés los avatares de la querella. Para empezar, me sorprendieron algunas pancartas del acto. Un tipo con un disfraz a manchas blancas y negras sostenía una donde decía: “El gallego sólo sirve para hablar con las vacas”. Comprendo que los que piensen como el rumiante en cuestión vivan realmente con gran desazón en Galicia. Para ellos debe de resultar insoportable comprobar cómo el gallego salta la valla y se expande fuera de la lechería.
Me resulta también curioso que los organizadores se cobijen bajo el rótulo “Galicia bilingüe” y que su batalla se concentre en el derecho de los padres a elegir en exclusiva la lengua de la escuela de sus hijos. Según ellos “sobre la base de la imposición no se puede construir una sociedad libre”. Y ése es, en efecto, el quid de la cuestión.
Para empezar, el bilingüismo es un fenómeno estrictamente individual. Un país no puede ser “bilingüe”: un individuo sí. ¿Y cómo puede un escolar gallego llegar a dominar perfectamente el gallego y el castellano? Pues en eso los sociolingüistas están todos de acuerdo: sólo la enseñanza mayoritariamente en gallego puede garantizar el bilingüismo. No hay ningún peligro de que ese niño no aprenda castellano (de hecho, no hay ningún ciudadano de España, a día de hoy, que no sepa castellano). Pero si lo que pretendemos es que sea bilingüe, y no monolingüe en castellano, entonces debe estudiar mayoritariamente en gallego. Así dominará las dos lenguas y luego usará la que querrá.
Quizá suene paradójico, pero el Estado –la Xunta, en este caso- tiene todo el derecho del mundo a “imponer” la enseñanza en gallego, como lo tiene a imponer las normas de tráfico o el impuesto sobre la renta. De hecho, esa es su obligación, puesto que los derechos de los padres acaban donde empiezan los derechos de la sociedad democrática. Sólo así se asegurará realmente la existencia de una “Galicia bilingüe”. De donde se sigue que toda la polémica subsiguiente no tiene ningún sentido, salvo que lo que se pretenda es convertir al gallego en pasto para las vacas…"
Artigo do xornal Público de hoxe, en Traducción inversa
No soy gallego, pero como vivo en el País Valenciano, donde también se hablan diferentes lenguas, seguí con interés los avatares de la querella. Para empezar, me sorprendieron algunas pancartas del acto. Un tipo con un disfraz a manchas blancas y negras sostenía una donde decía: “El gallego sólo sirve para hablar con las vacas”. Comprendo que los que piensen como el rumiante en cuestión vivan realmente con gran desazón en Galicia. Para ellos debe de resultar insoportable comprobar cómo el gallego salta la valla y se expande fuera de la lechería.
Me resulta también curioso que los organizadores se cobijen bajo el rótulo “Galicia bilingüe” y que su batalla se concentre en el derecho de los padres a elegir en exclusiva la lengua de la escuela de sus hijos. Según ellos “sobre la base de la imposición no se puede construir una sociedad libre”. Y ése es, en efecto, el quid de la cuestión.
Para empezar, el bilingüismo es un fenómeno estrictamente individual. Un país no puede ser “bilingüe”: un individuo sí. ¿Y cómo puede un escolar gallego llegar a dominar perfectamente el gallego y el castellano? Pues en eso los sociolingüistas están todos de acuerdo: sólo la enseñanza mayoritariamente en gallego puede garantizar el bilingüismo. No hay ningún peligro de que ese niño no aprenda castellano (de hecho, no hay ningún ciudadano de España, a día de hoy, que no sepa castellano). Pero si lo que pretendemos es que sea bilingüe, y no monolingüe en castellano, entonces debe estudiar mayoritariamente en gallego. Así dominará las dos lenguas y luego usará la que querrá.
Quizá suene paradójico, pero el Estado –la Xunta, en este caso- tiene todo el derecho del mundo a “imponer” la enseñanza en gallego, como lo tiene a imponer las normas de tráfico o el impuesto sobre la renta. De hecho, esa es su obligación, puesto que los derechos de los padres acaban donde empiezan los derechos de la sociedad democrática. Sólo así se asegurará realmente la existencia de una “Galicia bilingüe”. De donde se sigue que toda la polémica subsiguiente no tiene ningún sentido, salvo que lo que se pretenda es convertir al gallego en pasto para las vacas…"
Artigo do xornal Público de hoxe, en Traducción inversa
23/2/09
Inxustiza ou vinganza
Parece que volveron as dúas Españas. Non como as coñeciamos, pero estamos outra vez a ver como a sociedade deste país se polariza en torno a un tema de xeito extremo e inconcibible. Por unha banda, estanse a celebrar manifestacións a prol da cadea perpetua polo asasinato dunha rapaza a mans do seu exmozo, e por outra asistimos atónitos á sentenza absolutoria dun tribunal popular polo asasinato de dous homosexuais, un deles inmigrante, a mans doutro home. Son dúas Españas crebadas pola dobre moral, pola hipocrisía dunha sociedade vingativa e discriminatoria, que pide cárcere de por vida por un crime e deixa ceibo a un asasino dobre.
A cadea perpetua e a pena de morte abolíronse, salvo en caso de guerra, coa Constitución de 1978, esa carta magna que moitos defenden e outros tantos piden reformar. Sen dúbida, non creo que este punto deba ser tocado: ambas penas son aberrantes e excesivas, inhumanas, e penso que deberían evitarse sempre que fose posible. Porén, resulta curioso que se saia á rúa para pedir xustiza, entendendo por xustiza a vinganza, clamando por un referendo para a aprobación do cárcere de por vida, e ninguén se mova para pedir unha pena dentro da lexislación actual para o asasino de dúas persoas. Si, de dúas persoas, non de dous maricóns.
Resulta vergoñoso que, nun país onde os dereitos dos homosexuais están á par que os dos heterosexuais, siga existindo unha discriminación tan sangrante como para que o asasinato de dous gais poida ser eximido de culpa alegando “pánico homosexual”. En que cabeza cabe semellante sentenza? Se incluso matando a dous cans ese asasino tería unha pena maior, que ocorrería se as vítimas foran unha parella heterosexual? Ou dúas rapazas como Marta del Castillo? Por que a xente pide cadea perpetua por unha moza asasinada e non reclama unha condena dentro da lei por dous homosexuais? É esta a nosa sociedade aberta, igualitaria e tolerante? Non se trata de pedir vinganza, nin leis á carta. Só se trata de que a lei vixente protexa e trate ás vidas de cada un dos habitantes do país do mesmo xeito: nin a morte de Marta esixe un endurecemento irracional das leis, nin a de dous gais pode ser tratada como a dun par de cascudas. Se temos unha lei que pode funcionar con terroristas, tamén debería valer para asasinatos comúns, tanto de rapazas indefensas como de perigosos maricas. Porque parece que ser marica é un perigo para os heterosexuais, segundo un xurado popular. Pido para eles a reinserción social. Aínda que seguramente nunca se rediman.
A cadea perpetua e a pena de morte abolíronse, salvo en caso de guerra, coa Constitución de 1978, esa carta magna que moitos defenden e outros tantos piden reformar. Sen dúbida, non creo que este punto deba ser tocado: ambas penas son aberrantes e excesivas, inhumanas, e penso que deberían evitarse sempre que fose posible. Porén, resulta curioso que se saia á rúa para pedir xustiza, entendendo por xustiza a vinganza, clamando por un referendo para a aprobación do cárcere de por vida, e ninguén se mova para pedir unha pena dentro da lexislación actual para o asasino de dúas persoas. Si, de dúas persoas, non de dous maricóns.
Resulta vergoñoso que, nun país onde os dereitos dos homosexuais están á par que os dos heterosexuais, siga existindo unha discriminación tan sangrante como para que o asasinato de dous gais poida ser eximido de culpa alegando “pánico homosexual”. En que cabeza cabe semellante sentenza? Se incluso matando a dous cans ese asasino tería unha pena maior, que ocorrería se as vítimas foran unha parella heterosexual? Ou dúas rapazas como Marta del Castillo? Por que a xente pide cadea perpetua por unha moza asasinada e non reclama unha condena dentro da lei por dous homosexuais? É esta a nosa sociedade aberta, igualitaria e tolerante? Non se trata de pedir vinganza, nin leis á carta. Só se trata de que a lei vixente protexa e trate ás vidas de cada un dos habitantes do país do mesmo xeito: nin a morte de Marta esixe un endurecemento irracional das leis, nin a de dous gais pode ser tratada como a dun par de cascudas. Se temos unha lei que pode funcionar con terroristas, tamén debería valer para asasinatos comúns, tanto de rapazas indefensas como de perigosos maricas. Porque parece que ser marica é un perigo para os heterosexuais, segundo un xurado popular. Pido para eles a reinserción social. Aínda que seguramente nunca se rediman.
15/2/09
Flashforward
Case podo sentir esa primeira brisa británica bruando nos meus ouvidos. Levarei horas, días, se cadra semanas completamente consumido pola idea da experiencia, lembrando o momento en que decidín correr a aventura con certo rancor, e mirando ao futuro incerto con medo. Sairei do avión mirando ao meu redor; “xa estou aquí”, pensarei, “xa non hai volta atrás”, e baixarei a escada lentamente, como se cada chanzo tivera una trampa embaixo e temera caer nela. Despois de medio ano mentalizándome, seguiría a ter medo, pero era o normal: non tardaría máis ca unhas semanas en adaptarme e perdelo, pero até entón, sabíao, ía pasalo algo mal. Comprobarei que o meu inglés é paupérrimo nada máis afrontar unha conversación básica no aeroporto, caeráseme o mundo enriba, e pensarei que cometín un erro maiúsculo ao crerme capacitado para saír da casa. Pero ao pouco tempo conseguirei apañarme, máis ou menos, co idioma. De seguro que os primeiros días sufrirei nas clases: o ritmo que levan é demasiado para min, acostumado a non facer nada na alegre universidade española. Porén, pronto poderei acadar o nivel necesario e non terei problema. E tamén me decepcionarei coa xente que coñeza, pero coido que atoparei quen pague a pena e me acompañe durante todo ese tempo.
Podo imaxinar, hoxe, a que me vou enfrontar se marcho. Podo pensar en todas as variables posibles e, aínda así, non estarei preparado até que o faga. Pero hai algo, o único, do que podo estar seguro. Se ti segues aí, se ti segues aquí, it's gonna be okay.
Podo imaxinar, hoxe, a que me vou enfrontar se marcho. Podo pensar en todas as variables posibles e, aínda así, non estarei preparado até que o faga. Pero hai algo, o único, do que podo estar seguro. Se ti segues aí, se ti segues aquí, it's gonna be okay.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
